Tibet

Geen 7 jaar, maar 3 weken in Tibet. Het was een bijzondere en mooie tijd! Tibet is een van die mystieke bestemmingen op aarde die tot de verbeelding spreekt en ik ben fortuinlijk geweest Tibet te mogen bekijken (wat tot op het laatste moment niet zeker is). Ik heb een geweldige tijd gehad in dit bijzondere land, met een turbulente historie en verhouding met China, de specifieke vorm van boeddhisme, de geweldige landschappen, erg vriendelijke bevolking, de lange ritten in een 4WD over hobbelige “wegen” en het culinaire aspect.

De reis door Tibet was samen met een chauffeur van de 4WD en een gids. Dit is overigens een vereiste, aangezien buitenlanders (behoudens Chinezen) niet zelfstandig door Tibet mogen reizen. Oost-Tibet is zelfs geheel niet toegankelijk voor buitenlanders. De gids was erg content met mijn reisschema, aangezien deze diverse vergelegen en weinig bezochte gebieden bevatte, en ook voor de gids nog niet bezochte plekken bevatte.

In Tibet heb ik geen beschikking gehad over een werkende internetverbinding, maar heb wel terloops dit verhaal bijgewerkt (als gebruiker van een netbook). Elektriciteit was zelfs een luxe en deze viel ook weleens uit, wat ook weer sfeervolle momenten (kaarslicht) opleverde. Hierdoor is het verhaal – wederom – groot uitgevallen, maar hopelijk is het een prettig leesbaar verhaal geworden. Zo niet, volgende keer beter 😉

Geweldig weer
Het weer was super de gehele periode: vrijwel elke dag een stralend blauwe lucht, bizar. Elke dag stond ik er weer versteld van dat het zo’n mooi weer was. Op de foto’s ziet het er wellicht lekker warm uit, maar het was erg fris te noemen. Op de meeste plekken vroor het en de wind maakte het veelal erg koud. En de nachten waren ook niet altijd comfortabel door de koudte, maar niets te klagen natuurlijk 😉 Het koudste is zo’n -20C geweest (‘s nachts), wat resulteerde in bevroren drinkwater naast de slaapplek. Ik heb het regelmatig erg koud gehad, maar de zon voerde de (gevoels)temperatuur een stuk op, waardoor een paar lagen aan kleren weer uit konden. ‘s Avonds was het vaak afzien; in de kamers zie je de damp van je adem, fris dus.

Vergunningen
Tibet is geen standaard vakantiebestemming, omdat o.a. er allerlei vergunningen aangevraagd moeten worden voor de plekken die worden bezocht en deze vergunningen op veel plaatsen (en onderweg) door de politie gecontroleerd worden. De vergunninhen zijn gelukkig allemaal verstrekt en zodoende heb ik alle beoogde plekken tijdens de trip door Tibet kunnen bezoeken 🙂

Chinese controle
Tibet is een bijzonder land, dat stevig onder de duim wordt gehouden door China. Op veel plekken, maar met name in hoofdstad Lhasa, kom je (Chinese) militairen tegen. Deze bezetting is bedoeld om potentiële Tibetaanse opstanden direct de kop in te drukken. Je camera wordt in beslag genomen (of alle foto’s worden gewist) als je een foto van deze militairen maakt dan wel van een militaire basis. Dit vertel ik overigens niet uit ervaring 😉

Dat China Tibet als onderdeel van China beschouwd (wat de Tibetanen iets anders zien) uit zich ook in de vele Chinese vlaggen die op daken van huizen over heel Tibet zichtbaar zijn, iets wat in China zelf niet eens het geval is. Het valt zodanig op dat iedereen merkt dat het geen gewone situatie is. Zelfs op het symbool van Tibet – Potala Palace in Lhasa – staat de Chinese vlag op de top, met afgrijzen van de Tibetaanse bevolking. Deze Chinese vlaggen zijn niet vrijblijvend: deze worden “aangeboden” bij een huiseigenaar en indien deze niet op het dak wordt geplaatst, volgt er een sanctie.

De Tibetanen zijn overal het algemeen bang om hardop een kwaad woord in de mond te nemen over de Chinese bezetting, uit angst dat ze worden opgepakt (een reëele angst, getuige diverse Tibetanen die ik heb ontmoet) en dat hun familie hier ook onder lijdt (bijv. dat ze worden ontslagen uit hun functie). Bij vragen omtrent politiek is de Tibetaan erg discreet met beantwoording van deze vragen, als de Tibetaan sowieso wil antwoorden. Mijn gids in Lhasa begon voornamelijk zacht te praten als het maar enigszins een negatieve lading betrof voor China.

Al met al een bizar gebeuren, vooral omdat de internationale samenleving best afweet van deze gang van zaken maar waarschijnlijk niets hiertegen kan/durft te ondernemen. De Tibetanen hopen dat er actie volgt vanuit het buitenland, aangezien ze zelfs geen schijn van kans maken dan wel te angstig zijn voor de consequenties (gevangenis, schade aan familie, e.d.). Ondertussen verhuizen er steeds meer Chinezen naar Tibet (als kans om een onderneming te starten wegens de economische groei), ontwikkelt China hard aan betere infrastructuur in Tibet (waar de gemiddelde Tibetaan op tegen is) met als gevolg betere mogelijkheden voor economische groei en toerisme.

De Tibetaanse taal lijkt ook steeds meer te verdwijnen, aangezien Chinees de opgelegde de facto taal is voor opleiding en de jongste generatie zodoende steeds meer onder Chinese invloed wordt grootgebracht. Ook zijn foto’s of boeken/citaten van de recentste Dalai Lama (die naar India is gevlucht) verboden in Tibet en resulteert het tonen van een foto in een stevige sanctie. Daarentegen zijn afbeeldingen van de recentste Chinese machthebbers wel te vinden (zelfs weleens in een tempel). Bizar gebeuren.

De historie van Tibet en de huidige verstandhouding maakte de reiservaring alleen maar indrukwekkender. Het was ook erg interessant om de verhalen van de Tibetaanse kant te horen, voornamelijk via de persoonlijke gids.

Tibetaans boeddhisme
Naast de bijzondere relatie met China, maakt ook het boeddhisme een groot deel uit van het dagelijkse leven. Het Tibetaanse boedhisme leunt op het bestaan van allerlei goden, bescherm-schepselen en demonen, die worden aanbeden (behoudens de demon dan, die wordt vermeden ;-). Deze komen dan ook terug in tempels, maar ook in huiskamers en restaurants, als beelden en/of afbeeldingen met veelal brandende yak-boter kaarsen er nabij.

Ook beoefenen de Tibetanen het boedhisme door het mompelen van mantra’s en spreuken, het lopen van kora’s (pelgrimsroutes, al dan niet prostrerend), ronddraaien van gebedswielen en het ophangen van gebedsvlaggen. Het berust ook op bijgeloof, waar ik niets mee kan i.t.t. de basis principes van het boedhisme. Er zijn veel wonderverhalen over mensen die erg ziek waren en die genezen zijn door bijv. het lopen van een kora of het specifiek aanbidden van een bepaalde god. Heel mooi natuurlijk, maar dit heeft meer te maken met de kracht van het menselijk bewustzijn/geest.

Het Tibetaanse boeddhisme is een complexe bedoening met de vele goden, secten, lama’s, dala lama’s, pachen lama’s en monniken. Het fijne weet ik er niet van, maar dat hoeft ook niet gelukkig.

Tibetaanse voedsel
Tot zover het boeddhisme en dan nu het Tibetaanse eten 🙂 Het standaard ontbijt is tsampa, wat gemalen geroosterde barley is, meestal gemixt met yak boter, yak boter thee (zoute business), yak kaas en suiker. Een soort van brinta, maar dan anders. Dit heb ik veel gegeten, prima te doen!

Een ander item wat dagelijks op het menu staat is thukpa, wat als ontbijt, lunch en/of avondeten wordt gegeten. Het is een Tibetaanse variant van de noodles (hmmm, noodlesoup) en erg smakelijk met een prettige bite (wat harder).

Daarnaast zijn er nog momo’s, wat een soort dumplings zijn gevuld met meestal yak vlees. Tussen de bedrijven door wordt yak boter thee en yak melk thee veel gedronken. Die laatste smaakt naar Engelse melkthee en is overgenomen van India. Deze dranken, maar ook tsukpa, worden genuttigd in typische restaurantjes met meubulair geschikt voor dwergen.

Al met al is het Tibetaanse dieet erg rijk aan koolhydraten en vet, met niet zoveel proteïne en vrijwel geen groente en fruit. Maar het op yak gebaseerd voedsel is schijnbaar erg goed voor het leven op grote hoogte.

Landschap
En leven op grote hoogte doen de Tibetanen. Op de plekken waar ik ben geweest was het voornamelijk 4000+ meter boven zeeniveau en vaak boven de 5000m. Activiteiten waren daardoor een stuk zwaarder met veel gehijg maar het is mij meegevallen. een veel voorkomende klacht bij reizigers in Tibet is hoogteziekte, maar behoudens een paar keer hoofdpijn na een inspannende tocht heb ik hier geen last van gehad gelukkig 🙂

Het landschap van Tibet is werkelijk fantastisch! Veel hooggebergte maar ook woestijnen en gebieden die van een andere planeet afkomstig lijken te zijn (bijv. Guge Kingdom en omgeving). Het landschap is vergestrekt en op veel plekken leeg en vrij dor te noemen. Maar dit dorre landschap wordt afgewisseld door diverse meren, reuzen van bergen en rivieren.

Wilde honden
Overal in de kleine plaatsen kom je grote getalen aan wilde honden tegen, die de vuilnis doorzoeken naar eten, met elkaar vechten en gezellig ‘s nachts met z’n allen gaan blaffen. Waarom overdag blaffen als het ‘s nachts ook kan.

Tot zover wat algemene opmerkingen over Tibet. Hieronder volgen een aantal highlights, maar zie vooral de foto’s voor een indruk van de omgeving.

Lhasa
De treinreis naar Lhasa is soepel verlopen, behoudens dat ik de beoogde trein heb gemist in Xining (als gevolg van lost in translation). Dit resulteerde in een van de weinige stressmomenten tot op heden, maar gelukkig ging er een paar uur later nog een en kon ik de ticket laten omboeken. De treinwissel pakte goed uit met een gezellige groep Chinezen die mij van hun voedsel en baiyo (sterke drank) lieten meegenieten.

Eenmaal in de oude stad van Lhasa aangekomen viel het op hoeveel militairen er de wacht hielden en patrouilleerden, met diverse uitkijkposten. Ik had lage verwachtingen van Lhasa gezien de verhalen die ik erover gehoord heb en het gewoon weer een stad is. Maar dit veel mij alleszins mee: ik heb er een goede tijd gehad en de oude stad heeft (ondanks de vele toeristische marktkraampjes en toeristen) veel sfeer en bezienswaardigheden. Vooral de Jokhang tempel (met daar omheen de Barkor Circuit, een bekende pilgrimsroute/kora) was erg sfeervol.

Veel tempels en beelden van goden zijn vernield door de Chinezen tijdens de Culturele Revolutie in de jaren ’50, maar Jokhang is er goed vanaf gekomen.

De Barkor Circuit heb ik meer dan de bedoeling was afgelopen, doordat het de bedoeling is dat je de route met de klok mee aflegt. Diverse keren was ik een meter of 100 van mijn beoogde bestemming, maar doordat die tegen de klok in was “moest” ik eerst het rondje afleggen. Lekker ontspannen.

Het symbool van Tibet is de Potala Palace, een groot paleis en woonplek van de Dalai Lama’s. De huidige (14e) Dalai Lama heeft hier ook nog gewoond, maar is inmiddels gevestigd in India.

In de Potala Palace zijn vele kamers, waarvan maar een klein deel open is om bezichtigd te worden. Elke Dalai Lama had zijn eigen woonruimte en meditatieplek, die niet door een volgende Dalai Lama wordt hergebruikt. Diverse tombes zijn ook in het paleis te vinden, naast veel chapels met diverse beelden van goden. Erg fraai.

Namtso
De naar het schijnt de hoogstgelegen zoutwatermeer op aarde, Namtso (tso = meer, niet minder), is een mooie bezienswaardigheid en is een heilige meer die door pilgrims wordt bezocht. De hoogte was een goed te merken door een stijging van 1000m ten opzichte van Lhasa.

Ondanks de hoogte toch een korte intensieve hike ondernomen, wat mooie uitzichten over de gehele meer en hoofdpijn opleverde. Het was bovedien erg koud, best afzien. Doordat het seizoen bijna voorbij is (ik was de laatste die op een verre trip door Tibet ging van de agency waarmee ik in zee ben gegaan) was het erg rustig in het kamp met accommodatie nabij het meer. En dus kon er mooi onderhandeld worden, wat altijd een leuke activiteit is. Uiteindelijk in een schuur voor een euro overnacht, wat lekker koud was 🙂

Gyantse en Shigatse
De tocht van Namtso naar Gyantse was een fraaie rit met afwisselende landschapen onderweg en nam een dag in beslag.

Gyantse’s trekpleister is de Kumbum, een mega chörten (stupa) met veel chapels wat erg sfeervol was. Veel is er verder niet te beleven en de tocht vervolgde naar Shigatse, de 2e grootste plaats van Tibet. Onderweg de mystieke Shalu Monastary aangedaan, waar o.a. monniken werden getraind in skills als in trance lopen en thumo (het opwekken van interne warmte om koude perioden door te komen).

Een vergunning was voor Shalu niet aanwezig (daarvoor moest eerst een lange omweg naar Shigatse worden afgelegd, waar de chauffeur geen trek in had) en met enige spanning bij de gids (wegens een hoge boete bij een politiecontrole) deze tempelcomplex aan een bliksembezoek onderworpen. Gelukkig geen politiecontrole gehad.

Ook Shigatse heeft haar eigen monastery, de Tashilhunpo Monastery, en heeft de storm van de Culturele Revolutie goed overleefd.

Phuntsoling en Sakya Monastery
De reis naar de Phuntsoling Monastary, die zoals gezegd wordt in the middle of nowhere gesitueerd is tegen de achtergrond van een grote duin, was geweldig met uitgestrekte en gekke omgevingen. De Phunstoling Monastery was een van de meest bijzondere tempels die ik heb gezien, wat waarschijnlijk te maken heeft met de bijzondere ligging en ik de enige bezoeker was van Phuntsoling.

De deuren van de tempelgebouwen moesten speciaal voor mij open worden gemaakt. Er waren geen andere mensen te bekennen, buiten de debatterende monniken buiten op de open plaats voor de hoofdtempel. Erg sfeervol allemaal.

Achter de tempelcomplex van Phuntsoling waren fraaie ruïnes te vinden met mooie uitzichten over de vallei.

De Sakya Monastery, een van de bekendere tempelcomplexen in Tibet, heb ik bezocht na Phuntsoling. Een mooie architectuur met fraaie afbeeldingen en beelden, maar kon wat sfeer betreft niet tippen aan Phuntsoling.

Sowieso vind ik de Tibetaanse stijl van tempels aanspreekend, het oogt een stuk strakker dan de Chineze stijl maar toch met veel sfeer. In de tempels heerst veelal een geur van yak boter kaarsen en plakt de vloer van het vet.

Mount Everest region
In het zuiden van Tibet is de Himalaya en de Mount Everest (of zoals de Tibetanen de berg noemen voordat de westerse naam Everest was verzonnen: Qomolangma) te vinden. De route en omgeving naar de voet van Mt Everest was fantastisch: wat een uitzichten! De Himalaya range was op een top van een berg onderweg goed zichtbaar: wat een mooi en ontzagwekkend natuurspektakel, ik kreeg er tranen van in mijn ogen…

De hobbelige (zacht uitgedrukt) weg naar de nomaden-tenten-kamp, 8km van de Everest base camp vandaan, was genieten. Op bepaalde momenten dacht ik dat de 4WD bijna omviel maar het ging allemaal goed.

De route naar de Everest base camp te voet afgelegd, een kleine tempel (uiteraard) op de route passerend. De berg is dan wel de hoogste ter wereld, toch oogt deze niet enorm hoog wegens de reeds grote hoogte waarop de rest zich bevindt. Toch indrukwekkend om aan de voet van de hoogste berg ter wereld te staan:

De nacht doorgebracht in een nomaden tent, een typische tent die je overal in Tibet tegenkomt. Een nomaden tent is gemaakt van het dikke huid van de yak (alles is gebaseerd op de yak) en bevat een kachel, wat weleens een rokerige tent opleverd. Helaas gaat de kachel vrij snel in de avond uit en daalt de temperatuur hard.

De nacht in de tent bij Everest was een lange en koude nacht, waarbij het ijskoud was en het water in de tent (thee dan wel flessen) geheel bevroor. Een nachtelijk bezoekje aan het natuurtoilet was dan ook afzien. Maar wat een prachtige sterrenhemel! Hier kon ik niet te lang van genieten wegens gevaar om vast te vriezen.

Lake Manasarowa en Mount Kailash kora
Op naar het westen van Tibet! Lake Manasarowar is na een lange dag rijden en het passeren van diverse bergpassen met sneeuw de volgende plek van bestemming. Dit is wederom een heilige meer die favoriet is onder de pilgrims, in combinatie met een kora om Mount Kailash.

Het meer en de omgeving er omheen is schitterend en er heerst een serene sfeer, erg prettig. Ondanks de kou toch een tijdje op een heuveltop genoten van de uitzichten en de sfeer.

De lastigste vergunning in Tibet om te verkrijgen is die voor Mount Kailash, en duurt dan ook 20 dagen om de aanvraag te verwerken. Mount Kailash is speciaal voor Hindoeisten, Boeddhisten en aanhangers van de Bön levensopvatting (de originele levensopvatting van Tibet, maar nu nog nauwelijks in de praktijk gebracht).

De kora om Mount Kailash is dan ook de bekendste kora die afgelegd kan worden en wordt (in het seizoen) door massa’s pelgrims afgelegd. De kora is vrij lastig wegens de hoogte (gemiddeld 5000 meter met een top van 5640 meter) en de lengte van 52km.

Veel mensen uit India geven hun huis er voor op om deze kora af te kunnen leggen. Geheel risicoloos is dit niet: wegens geldgebrek kunnen veel mensen (m.n. uit India) het niet veroorloven om een paar dagen acclimatisatie in te lassen (kost veel geld: een tour moet geregeld worden) en sterfgevallen tijdens de kora zijn dan ook geen zeldzaamheid.

De tocht was schitterend! Ook al loop je een rondje om een berg, de omgeving verandert steeds en is naast het spirituele aspect ook het ecologische aspect een speerpunt van deze kora.

De pass naar een hoogte van 5640meter was het figuurlijke en letterlijke hoogtepunt van de tocht.

Ik had mij voorbereid op een lastige en zware tocht van drie dagen, maar dit viel mij geheel mee. In een redelijk hoog tempo de kora in twee dagen afgerond en op de de tweede dag 32km afgelegd. Toen had ik het ook wel gehad en smaakte de warme cha narmo (milktea) na terugkomst in het dorp Darchen erg goed 🙂

Guge Kingdom en omgeving
Wat een contrast met de omgeving van Lake Manasarowar en Mount Kailash: de van een andere planeet lijkende afkomstige omgeving van Zanda en het Guge Kingdom.

De dagtocht (dag tocht!) naar Zanda ging via de Tadapuri hotspring. Ik hoopte op een heerlijk warmwater bad en douches etc. – na de kora van Mount Kailash – maar niets van dit alles. Het was een mooi natuurfenomeen maar niet om lekker in te relaxen, waar het ook niet voor bedoeld was.

Toch was het de moeite waard, met name vanwege de korte kora om de hotspring heen. Veel gebedsvlaggen op de route, waar ik bijna in verstrengeld raakte.

Zanda ligt in het westen van west Tibet, nabij de grens met India. Naarmate Zanda meer in de buurt kwam veranderde de omgeving steeds meer naar een te gek landschap, met vreemde klei-bergen en vreemde zandconstructies. Aan de horizon was de Himalaya range in India zichtbaar.

Nabij Zanda is Tsaparang, het ooit bruisend centrum van het Guge Kingdom, te vinden. Het Guge Kingdom is – om onbekende redenen – in verval geraakt halverwege de 17e eeuw. De ruïnes van het Guge Kingdom, Tsaparang, zijn werkelijk fabelachtig. De ruïnes zijn gelegen op een van de vreemde klei-bergen met vele grotten (waar de mensen in leefden) en kelders die bereikbaar zijn via kleine trappen.

Het Guge Kingdom is een van de hoogtepunten van mijn bezoek aan Tibet, wat een bizarre constructie en dito omgeving.

Northern route
Na het Guge Kingdom ben ik de weg vervolg via de Norhern route (het westen naar Zanda heb ik via de Southern route bereikt). Op de Northern route zijn geen directe hoogtepunten, maar de route zelf is het hoogtepunt en reden om deze weg te nemen.

En deze route leverde wederom geweldige en uitgestrekte (en afgelegen) omgevingen op. Drie lange dagen in de 4WD doorgebracht over fijne hobbelige wegen.

Onderweg naar Gegye een kort oponthoud gehad wegens een lekke band en de reserve band kwam dan ook goed van pas.

In Gegye zijn (westerse) toeristen schijnbaar zo schaars dat de politie deze westerse toeristen weleens oppakt. Onder escort van de gids bezocht ik een restaurant om vervolgens weer in het hotel terug te keren. Ik vond het wat overdreven 😉

Wederom een lange dag in de 4WD in Gertse aangekomen, en is ook een plaats waar de bewoners versteld staan van een westerling die over straat loopt.

Vanuit Gertse ging de weg langs diverse meren, waarvan Dawa-tso, Tagyel-tso de fraaiste waren met een mooie waterkleur en omringende scenery.

Ook in de laatste stop op de Northern route, Tsochen, was ik een attractie. Kinderen liepen met mij mee en ik werd aangestaard (wat ik ondertussen wel gewend ben, zoals ook in China). Tsochen was een enorm gat, maar wel aardig voor één overnachting. En de lokale keuken (met momo’s, cha pa lee, thukpa en tsampa) was goed 🙂

Tocht van Saga naar de grens van Nepal (Zhangmu)
Vanuit Saga is de weg ingeslagen richting de grens tussen Tibet en Nepal, via een overnachting in Nyalam en Zhangmu.

Op de route langs de Himalaya range gegaan met de bekende fraaie uitzichten over de hoogste bergtoppen op aarde. Na deze uitzichtingen vanaf een bergpas is de weg naar beneden (qua hoogte) ingeslagen. De omgeving veranderde behoorlijk naarmate de hoogte afnam en waren er zelfs weer groene struiken en later bomen te zien. Met name de (korte) tocht van Nyalam naar Zhangmu bestond uit veel water (watervallen en rivier), bomen en struiken. Maar ook het weer was direct anders: wat warmer, natter en meer bewolking. De lucht was heerlijk om in te ademen wegens de frisse lucht van de bomen en de hogere hoeveelheid aan zuurstof per ademnhaling 🙂 De hoogte in Zhangmu was dan ook gedaald naar zo’n 2200 meter. Veel Tibetanen die van hoger gelegen gebieden komen schijnen misselijk te worden van de hoeveelheid zuurstof.

Het was een mooie tijd in Tibet, maar ik ben ook wel klaar met het niet vrij kunnen reizen en niet kunnen gaan en staan waar ik wil. Dat is meteen het grootste minpunt van het reizen door Tibet: je kan geen spontane bezoekjes of uitstapjes maken aangezien deze van te voren moeten worden geregeld (vergunning) en veel plekken zijn verboden terrein (denk aan plekken met uitzichten, waarbij ook militaire kazernes te zien zijn). Ik vind het dan ook wel weer lekker om geheel op eigen initiatief rond te trekken in Nepal, zonder restricties of stricte procedures.

Klik hier voor foto’s voor een impressie van de omgevingen van Tibet

Inmiddels ben ik eergisteren in Kathmandu (Nepal) beland, na de grens via de Friendship Bridge tussen Tibet en Nepal te zijn overgestoken. Even kijken wat hier te beleven valt! Wel al reeds in een sloppenwijk een net gedode koe met afgehakte hoofd gezien, waarvan het bloed netjes werd opgevangen. De eerste indrukken van Nepal zijn erg goed, heerlijke sfeer en geweldige mensen.

De lange, hobbelige en chaotische busrit van de grensplaats van Tibet naar Kathmandu was er een die langs behoorlijk andere omgevingen dan die in Tibet ging. Het heeft sterk veel weg van Zuid-Oost Azië door de tropisch lijkende omgeving met veel diverse flora.

Op de planning staat om de Annapurna Circuit te voet te gaan afleggen, een tocht van 14 – 21 dagen. Deze ga ik samen met Robert (vriend uit NL) afleggen en beloofd een mooie tocht te worden, wederom de hooggebergte van de Himalaya in 🙂

Mijn locatie .

5 reacties op “Tibet

  1. Heyy Wilfred,

    Goed verhaal, lekker kort heheh. Maar wel een heel bijzondere ervaring zeg. China op zich leek me al een bijzondere reis hoewel deze natuurlijk veel toegankelijker is dan Tibet. De genoemde conditionele problemen op grote hoogte komen me bekend voor, ook in Peru konden we het goed merken en ga je twijfelen aan de eigen conditie. Wat is de Nederlandse lucht toch lekker zuurstofrijk! 🙂

    Een erg bijzondere reis en leuk om over te lezen. Veel plezier nog aldaar, je zou er bijna een boek over kunnen schrijven zoveel als je nu al gezien hebt.

  2. Ha Wilfred,

    Erg bijzonder wat je allemaal hebt ervaren in Tibet. Krijg ook wel zin om te gaan ;- ). En je hebt het Belo hoogterecord die stond op 5400 meter verbroken (of was je hier al eerder dan in Tibet overheen gegaan?). Leuk ook om je live (los van de 2 seconden vertraging dan) gesproken te hebben op je laatste Tibet dag. Ver weg maar toch dichtbij!

    Gisteren hebben de Belo’s zich weer goed vermaakt bij Shantel. We stonden bijna op het podium (maar net niet helemaal).. De uurtjes werden steeds later en je grote zussen lagen pas in bed toen de eerste hanen alweer begonnen te kraaien (spreekwoordelijk dan). Zou leuk zijn als we volgend jaar weer compleet zijn bij Shantel!

    Geniet van de vrijheid, de Anapurna trekking en het gezelschap in Nepal en tot de volgende updates!

    Groetjes, Linette

  3. wat een prachtige foto’s en een bijzonder verhaal. moeilijk voor te stellen hoe apart het moet zijn om zo in Tibet rond te reizen, erg uniek. Toevallig, net op het nieuws dat de laatste tijd veel Tibetanen zich zelf in brand steken, als protest tegen de onderdrukking van de Chinezen…
    hier in nl wordt het nieuws voornamelijk beheerst door de eurocrisis en Griekenland. Je auto rijdt nog steeds prima, leuk voor in het weekend, en de boete heeft Aron inmiddels betaald hoor 😉
    Veel plezier in Nepal (en India), zullen vast weer bijzondere ervaringen worden.
    x, Judith

  4. Wow..wat een verhaal en wat vreselijk bijzonder allemaal!!
    Hier in nederland gebeurt niet zoveel..;-) het is zelfs nog erg aangenaam voor de tijd van het jaar. Nu buiten schijnt de zon met een temp. van 15 graden.
    Afgelopen dinsdag is mijn zusje getrouwd dat voor mij en mijn ouders een hele bijzondere dag is geweest.
    Verder is afgelopen woensdag rijk de goyer overleden..haha even een update van uit hier
    Er is nog meer gebeurd, maar dat mag de gene je zelf vertellen.
    Heel veel plezier en bijzondere avonturen gewenst.
    Ik kijk uit naar je verhalen
    liefs sj

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *